Ja, echt! Ook mijn negatieve gedachten verdwijnen niet!

Sterker zelf. Ik verlies mezelf nog regelmatig in negatieve gedachten, piekeren of vermijdingsgedrag.

Echt? Jazeker!

Soms lijkt het in het moment zelfs troostend. Ik kan blijven herhalen: "hoe moeilijk ik het toch heb, door allerlei externe factoren". En als gevolg grijp ik naar vertrouwde vlucht-, vermijdings- of afleidingsstrategieën.

Die voelen soms goed. Veilig. Bekend. Comfortabel.

Maar de voldoening van vermijden en afleiden is meestal maar tijdelijk.

Of ik kan de schuld leggen bij anderen of bij de omstandigheden. Maar uiteindelijk helpt dat niet echt.

Die oude verhalen

Want voor ik het weet, herhaal ik dezelfde oude verhalen opnieuw.

Verhalen die ik al jaren met me meedraag.

Soms zijn ze zo vertrouwd geworden dat ik niet eens merk dat ik ze opnieuw aan het herhalen ben.

"Ik ben niet goed genoeg."

"Ik moet harder mijn best doen."

"Ik ben te veel."

"Ik ben niet belangrijk genoeg."

Het vreemde en tegelijk interessante is dus dat die gedachten op zich niet verdwijnen.

Ook niet na jaren zelfontwikkeling, meditatie, therapie en opleidingen.

Een belangrijk inzicht

Die verhalen en gedachten zijn eigenlijk gewoon deel van mij.

De sleutel van het in het inzicht is:

Ik bén mijn gedachten niet.

Ik ben degene -het bewustzijn- die mijn gedachten kan opmerken.

"Aha, daar is dat verhaal weer."

Dat besef maakt een groot verschil.

Want wanneer ik mijn gedachten kan opmerken, hoef ik er niet automatisch in mee te gaan.

Telkens opnieuw kiezen

En dan volgt een volgende stap: beseffen dat ik een keuze heb.

Dat ik telkens opnieuw kan kiezen.

Zelfs als ik een minuut, een uur of meerdere dagen vastzat in een verhaal of gedrag dat niet helpend was.

Dan mag ik mild zijn voor mezelf.

Vaststellen dat ik opnieuw verstrikt raakte in een oude overtuiging.

En gewoon opnieuw beginnen.

Ik kan telkens opnieuw kiezen voor gedachten en acties die me dichter brengen bij een leven dat echt klopt voor mij.

Niet voor perfectie.

Niet voor controle.

Maar voor wat écht belangrijk is.

Want als ik blijf focussen op angst, onzekerheid of oude verhalen, glijdt mijn leven ongemerkt voorbij.

Wie zit er aan het stuur?

De angst, twijfel of zelfkritiek mogen aanwezig zijn.

Maar ze hoeven niet langer de regisseur van mijn leven te zijn.

Want uiteindelijk bepalen niet mijn gedachten de richting van mijn leven.

Andere keuzes en acties kunnen je wél dichter bij een vervullend leven brengen.

Dat vraagt wel enige oefening

Die oude overtuigingen draag je vaak al een leven lang mee.

Ze zitten diep ingebed.

Daarom zijn ze soms zo hardnekkig.

Daarom hoeven we er ook niet alleen mee te worstelen.

We hoeven het niet alleen te doen

Geloof mij: ik moet dit vaak opnieuw en opnieuw met mildheid tegen mezelf herhalen.

En als ik er alleen niet uit raak, heb ik ook anderen nodig die me helpen herinneren wat ik eigenlijk al weet.

Een vriend.

Een therapeut.

Een supervisor.

Ik hoef het niet alleen te doen.

Jij ook niet.